گرفتم گوشهٔ غاری ز گمنامی، ندانستمکه کوه قاف می‌سازد بلند آوازه عنقا راصائب

خواستی تا گله از این غم جانکاه کنمنفسی مانده مگر تا زغمت آه کنم؟ تو همانی که بنا بود کبوتر که شدمسفری دور بهمراه تو تا ماه کنم امشب اما سرِ پرواز ندارم، بایددست بی مهر تورا ازدل کوتاه کنمطاهری

مکن تکلیف سیر گلستان ما گوشه‌گیران راکه باغ دلگشایی هست در کنج قفس ما راصائب

به ابر امید دارد دانه تا زیر زمین باشدنظر بر عالم بالاست دایم خاکساران راصائب

    چو من از عیب مردم دیدهٔ باریک‌بین بستمبه عیب خویش بینا کن دو چشم عیب پوشم راصائب

  حیات جاودان، بی دوستان، مرگی است پابرجابه تنهایی مخور چون خضر، آب زندگانی راصائب

کثیری از علمای دینی، در اثر کبر و خودخواهی و استبداد و حب ریاست و تفرّد، صدمات فوق احصاء به دین و لطمات بی شمار به خلق وارد ساختند. اگر آن سلاطین جبار ظاهرا دیندار و عملا ضد آن، در سایه دین، به آن مقامات عالیه نائل شدند و جاه و مال و خدم و حشم بی حساب بدست آوردند و مردم را به مثابه بردگان، به خدمت‌ه...

ز اخوان راضیم تا دیدم انصاف خریداران گوارا کرد بر من چاه را، از قیمت افتادن صائب تبریزی

سازندگان، در اجتماع‌هایِ عقب افتاده،در زمان حیات خیری نمی‌بینند و این جهان از پاداش آنها ناتوان استو موفقیت از آن ویرانگران است.آیت‌الله سیدرضا صدر

  حرف اهل درد را صائب به بی‌دردان مگویپیش خواب‌آلودگان کوته کن این افسانه را

  عارفان دشوارها را بر خود آسان می‌کنندکارهای سهل را دشوار می‌سازیم ماصائب

  سیاوش کسراییجهان پهلوانا صفای تو باددل مهرورزان سرای تو باد ...به تو آفرین کسان پایداردعای عزیزان تو را یادگارروانت پرستنده راستیزبانت گریزنده از کاستی...درودم تو را باد و بدرود همیکی مانده بشنو تو از بیش و کمکه مردی نه درتندی تیشه استکه در پاکی جان و اندیشه است

  صائب از ما کنج عزلت را به زر نتوان خریدعشرت روی زمین در خانه می‌یابیم ما

  هرکه دولت یافت، شست از لوح خاطر نام مااوج دولت طاق نسیان است در ایّام ماصائب

  از تلاش وصل بر ما زندگانی تلخ بودشد ز حُسن عاقبت دردِ طلب، مطلوب ماهست در هر نقطه‌ای پوشیده صد طومار حرفسرسری چون خامه صائب مگذر از مکتوب ما

گر به کنار آسمان، چون تو برآید اختری روی بپوشد آفتاب از نظرش به معجری سعدی

می‌شود قدر سخن‌سنجان پس از رفتن پدید جای بلبل در چمن، فصل خزان پیدا شود صائب تبریزی

  در سینه، دل، چو برگ خزان ‌دیده، بی عشق مانده سر به گریبان است،از بوسه‌ی نسیم نمی‌‌لرزد؛ این برگِ خشک، تشنه طوفان است!فریدون مشیری

موجب فریاد ما، خصم نداند که چیست چاره‌ی مجروح عشق، نیست بجز خامشی سعدی

  دلا شب‌ها نمی نالی به زاری؛ سر راحت به بالین می گذاریتو صاحب درد بودی ناله سر کن، خبر از درد بیدردی نداریبنال ای دل که رنجت شادمانی استبمیر ای دل که مرگت زندگانی استفریدون مشیری