همسفر ریگ

روزگاری است که با ریگ روان همسفرم
میروم راه و ز منزل خبری نیست مرا
همه شب با دل دیوانه خود در حرفم
چه کنم، جز دل خود نامه بری نیست مرا
بردهام غنچه صفت سر بگریبان صائب
جزدل امید گشایش ز دری نیست مرا